Rahmetli S. Ahmet Arvasi Bey, ziyaretine gittiğimizde, kendisi seyyid,
yani Peygamber torunu olduğu halde hep, Türklerin Allah rızası için
gösterdikleri gayretlerden, hizmetlerden bahsederdi. “İslam’ı
yaşamada, İslam’a hizmette, Eshab-ı kiramdan sonra ikincilik
Osmanlılara nasip olmuştur” derdi.
Gerçekten de, Osmanlılar, gönüllerini süsleyen İslam ahlakının
zarafet ve nezaket numuneleriyle dolu bir hayat yaşamışlardır.
Dolayısıyla Avrupa’da insanlar adeta idarecilerinin eli altında esir
muamelesine tâbi tutularak çok ağır şartlarda yaşarken, Osmanlılarda
Müslüman olmayan halk bile, gayet huzur ve rahat içinde ömür
sürmekteydi.
Nitekim bu hâli müşahede edebilen pek çok memleket ve şehir halkının
Osmanlıyı “Gelin bizleri de sizler idare edin!” diye davet eylediği
tarihi bir gerçektir.
Zira, o sıralarda Batı’da Galile gibi bir ilim adamı, İslam
kaynaklarından mülhem olarak, (Dünya dönüyor! dediği için idama
mahkum edilmiştir. Yine batılıların psikiyatrik hastalar hakkında,
(Bunların içine cin girmiş!” diye onları ateşe atmaları, ne büyük
bir cehalet ve cinayettir.
Osmanlı’nın bu kadar merhametli, şefkatli olmasının esas kaynağı
İslamiyet’ti. Herkese karşı gösterdiği iyilik ve insaniyeti, gayri
müslimler, kendi dindaşlarından bile göremezlerdi. Osmanlıların bu
hâllerini Hıristiyan araştırmacı seyyahlardan dinleyelim:
L. H. Delamarre:
“İstanbul civarındaki gezintilerimde ben hep bu milletin
lütufkârlığı ile misafirperverlik aşkına şahit oldum. Rast
geldiğim hangi Türk’e yol sorsam, hemen bana rehberlikte bulunuyor,
yiyecek ve içecek şeyler hususunda elinden geleni esirgemiyordu. Onların
bütün davranışlarında mükemmel bir insaniyet ve kibarlık göze
çarpıyordu.”
Dr. A. Brayer:
“Osmanlılarda öyle bir ruh vardır ki, bu sayede onlar, her misafire
mukaddes bir nimet nazarıyla bakarlar. Ev sahibi, misafirine evinin en
güzel odasını tahsis ederek her hizmetini canla başla yapar. Hatta
misafiri hastalandığı zaman hekime götürür parasını dahi verir.
Zira misafire masraf yaptırmayı ayıp saymaktadırlar. Misafir, evden
ayrılırken de orada kalmak suretiyle gösterdiği lütufkârlığın bir
minnet ve şükran hatırası olarak ev sahibinden kendisine birkaç hediye
de takdim edilir.”
Osmanlılar, koğuculuk, iftira, kötüleme, küfür, kin, garaz, kumar,
intihar, düello ve cinayet gibi her türlü fenalıklardan son derece
kaçınıp korunmaya çalışmalardır. Öyle ki dıştan bakanlar,
onların bu fenalıkları adeta bilmediklerine hükmetmişlerdir.
Bu hâli Du Loir şöyle ifade eder:
“Türkler herhangi bir intikam hissi beslemekten son derece çekinirler:
Dinlerinin bu hususa ait bir hükmü mucibince, Cuma namazına başlamadan
önce düşmanlarını af ettiklerini adeta ilan etmek durumundadırlar.
Aksi halde, namazlarının kabul edilmeyeceğine inanırlar. Ayrıca her
bayramın birinci günü de onlar için umumi bir barış günüdür.
Birbirlerine rastladıklarında müsafeha ederler ve küçükler
büyüğünün eline öptükten sonra ellerini başlarına götürüp
“Bayramın mübarek olsun!” derler.
Küfürbazlık, öfke ve intikam hissinin müşterek mahsulü olduğu gibi,
kumarbazlığın da tabii bir neticesidir. Bu, Hıristiyan memleketlerinde
pek yaygın bir şekilde ve tamamıyla mevcuttur. Ancak Osmanlıların
sokaklarında da evlerinde de hiçbir küfür sözü işitilmez. Bunun
yüzümüzü kızartacak ve bizi hayrete düşürecek tarafı da,
Osmanlıların yalnız ağızlarında değil, lisanlarında da küfür
kelimelerinin bulunmayışıdır.”
Tüm Yazıları
Görüntüleme sayısı: 127
Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4 |
